Laura van Dolron
di 12 t/m za 23 september 2006 - De Machinefabriek

Lieg ik soms?

Haar theater zit dicht op de huid en is zonder poespas. Grote thema’s schuwt zij niet en zij laat daarover even gemakkelijk Jean Claude van Damme als Jean Paul Sartre aan het woord. In haar voorstellingen is zij steeds op zoek naar de illusie achter de illusie, naar nobele leugens en vuile eerlijkheid, naar goede bedoelingen achter slechte smaak, naar de waarheid achter de waarheid. Stand-up philosophy, zo omschrijft Laura van Dolron haar stijl van theatermaken.

Voor Lieg ik soms? liet Laura van Dolron zich inspireren door de Amerikaanse documentaire “Paperclips” waarin een schoolproject over vooroordelen en de holocaust centraal staat. Mooi streven, denk je, geen vuiltje aan de lucht.
Maar dan slaat de oprechte zoektocht naar wederzijds begrip, liefde en tolerantie om in massahysterie. Het project verandert langzaam in een wedstrijd met als inzet een “zuiver geweten”. Mensen buitelen over elkaar heen in hun goedheid en vergeten waar het in het project werkelijk om ging. Je kunt je af en toe bijna voorstellen hoe dat 60 jaar geleden in Duitsland is gegaan.

Laura van Dolron: “De mensen uit het Paperclips-project denken dat ze iets goeds doen maar ondertussen komen ze niet verder dan het ene dogmatische denken vervangen voor het andere. Zij verliezen zich zo in hun eigen goedheid dat ze vergeten dat het denken in goed en kwaad juist meer ellende heeft opgeleverd dan wat dan ook. Dat soort processen zijn tragisch en tegelijkertijd hilarisch. Dat interesseert me.
Lieg ik soms? moet meer worden dan alleen maar een parodie op de documentaire. Er mag gelachen worden, zeker, maar ik wil niet in dezelfde valkuil stappen als de mensen in Wittwell: ‘we are good and they are evil’. Met deze voorstelling ga ik op zoek naar de emotie- en sensatiejunk in mijzelf, mijn acteurs en publiek.”