Ik speel helemaal geen hoofdrol, Sneeuwwitje is een ensemblestuk

(interview: Rein Bish)

 

‘Wat een grappig idee dat ik precies weet in wat voor appartement je woont, wat je doet en met wat voor fijne groep je werkt’. Dat was één van de eerste opmerkingen die Hans Dagelet maakte toen hij Charlie Chan aan de lijn had. Een jaar nadat hij zelf had geschitterd in De Laatkomer speelt nu zijn dochter de hoofdrol in een NNT-voorstelling. ‘Op eigen kracht en dus toeval, voor zover dat bestaat’, zegt ze, ‘want net als de andere actrices, moest ook ik audities doen.’ Ko van den Bosch zocht en vond in Charlie Chan Dagelet de perfecte eigenschappen voor zijn tegendraadse Sneeuwwitje: schoonheid en onschuld, maar ook een eigen wil.

 

Je komt uit een gezin waarin creativiteit en (podium)kunst een grote rol spelen. Hans, je vader, behoeft geen introductie. Hetzelfde geldt voor je moeder, Esther Apituley, een gerenommeerd altvioliste. Altijd al geweten dat jij hen wilde volgen op dat podium?

‘Voor ieder kind is opgroeien in een gezin vanzelfsprekend. Dus ook voor mij, je weet gewoon niet beter. Van jongs af werd ik meegenomen naar muziek, film en toneel en was het voor mij gewoon geen vraag om dat later ook te doen. Ons gezin maakte onder de naam Bende d’Apitulet ook eigen voorstellingen. Het was de grote droom van mijn moeder toen zij jong was om als gezin een reizend theatergezelschap te zijn. Een romantisch beeld had zij daarvan. Dertien was ik toen we voor het eerst op de Parade speelden met een circusachtige kindervoorstelling waarin de rollen waren omgedraaid. Mijn broertje en ik speelden de ouders en Hans en Esther de kinderen. De passie en liefde waarmee mijn ouders in hun vak staan werkte zo aanstekelijk dat het eigenlijk nooit bij me is opgekomen iets anders te doen. Ook niet bij mijn broertjes: Mingus studeert het komende jaar af aan de Toneelacademie in Maastricht en m’n jongste broertje wil de muziek in. Het is eigenlijk net als bij families waarin veel artsen zijn, een ondernemersgezin of een boerengezin. Alleen sta je op het podium meer in the picture omdat mensen naar je voorstelling gaan.’

 

Je eerste gastrol bij het NNT en meteen je eerste hoofdrol in de grote zaal. Al een beetje nerveus?

“Ik bereid het net zo goed voor als elke andere rol die ik tot nu toe gespeeld heb. Dus ik ben daar, zeker nu, helemaal niet mee bezig. De hele cast is bijna continu op het podium en je hebt de dansers die in deze voorstelling, ook in het visuele, een hele grote rol spelen. En ook componist Toni Roe moet ik noemen, die met zijn muziek de soundscape verzorgt. Sneeuwwitje vormt natuurlijk de rode draad, maar de repetities laten mij de voorstelling tot nu toe eigenlijk als ensemblestuk ervaren. De vorm die Sneeuwwitje gaat krijgen zie ik veel meer als een totaalcompositie, een ‘muziektheaterperformance’. Het voelt dus helemaal niet zo dat ik dé hoofdrol speel. Maar ja, het zou kunnen dat ik een week voor de première denk ‘Oh mijn god, als ik het maar niet verpruts’.”

 

Kun je iets vertellen over je eerste samenwerking met Ko van den Bosch?

“In mijn voorbereidingen voor andere rollen analyseerde ik vooraf altijd eerst de karakters en dan zit je soms heel lang aan tafel. Ko werkt heel erg van buiten naar binnen. Heel anders dan ik gewend was. Al bij de eerste repetities gingen we meteen de vloer op: rookmachines aan, licht erop, muziek en kostuums erbij. Een heel andere manier van werken die ik nog niet kende. Te gek, omdat ik daardoor een enorme vrijheid ervaar, alles ligt nog open. Ko geeft je de ruimte om daarbinnen te gaan zoeken. Het is voor mij echt letterlijk ‘spelen’, als in een speeltuin. Heerlijk, maar tegelijkertijd ook heel erg spannend.

Ko werkt niet-chronologisch. De eindscène hebben we bijvoorbeeld al vaak gerepeteerd. Maar ook de andere scènes beginnen steeds meer op hun plek te vallen. Ik heb inmiddels een vrij duidelijk beeld hoe ik per scène Sneeuwwitje wil neerzetten. Steeds meer krijg ik greep op de grote lijn van de voorstelling. Dat geeft me veel steun om de juiste toon te vinden en om mijn personage Sneeuwwitje in te vullen. En dat zal steeds beter worden naarmate we meer gaan ‘doorlopen’ (de voorstelling in zijn geheel repeteren, red.). Net zoals de andere acteurs en dansers vertrouw ik daarin helemaal op Ko.”

 

Naar welke Sneeuwwitje ben jij op zoek?

“Ik hoorde dat het NNT erover heeft gedacht deze voorstelling eerst Sneuwitje als speelse titel mee te geven. Geestig, grappig, maar voor mij te eenzijdig. Daarom ben ik ook blij dat het Sneeuwwitje, een ‘anti-sprookje’ is geworden. Sneeuwwitje is niet sneu en absoluut geen zielig meisje. Zij heeft veel meer lagen, zo heeft Ko de tekst volgens mij ook geschreven. In het begin verhoudt ze zich heel erg sterk tot haar stiefmoeder. Omdat ze altijd bij haar heeft geleefd, kent Sneeuwwitje alleen maar haar wereldbeeld: materialistisch, heel erg bezig met ‘mooi en succesvol zijn’ en hoe je je leven eruit wil laten zien aan anderen in plaats van het leven zèlf te beleven. Ze zet zich daar tegen af en breekt daar uit. De openheid waarmee ze vervolgens het paleis verlaat en langzaam de echte wereld in gaat, vind ik erg mooi. Heel objectief beschrijft Sneeuwwitje wat zij in deze wereld ziet en hoe zij daarin vanuit een intuïtief gevoel denkt te moeten handelen. ‘Waarom doen mensen wat ze doen en wat is eigenlijk mijn eigen waarheid?’, vraagt mijn Sneeuwwitje zich af. Hoewel steeds meer ‘ingekleurd’ door de andere personages -de dwergen, de jager- met wie ze omgaat en haar twijfel en onzekerheid, ontdekt ze haar eigen waarheid.”

 

Al bezig met nieuwe plannen?

“Ik ga dit jaar ook nog een nieuwe voorstelling maken met Nineties Productions, waarin ik samenwerk met Yannick Noomen en Anne Maaike Mertens. Naar Bukovski, waarin ik ook cello speel, was onze eerste productie. Dit kleine collectief vind ik een hele mooie opstap om mezelf te ontwikkelen; onderzoeken wat ik eigenlijk wil vertellen en maken, welke kant ik op wil, in een stijl die bij me past. Vooral de combinatie theater en muziek spreekt me erg aan. Hoewel ik uiteindelijk koos voor de Toneelschool heb ik daarnaast altijd cello gespeeld. Vooral het afgelopen jaar, omdat ik het ook heb ingezet in mijn eigen voorstelling. Naast mijn vader ben ik vooral mijn moeder dankbaar. Omdat zij zelf musiceerde heeft ze ons van jongs af altijd gestimuleerd muziek te maken. Muziek, als echt iets van jezelf.”

  • Noord Nederlands Toneel

    Bloemstraat 38
    9712 LE Groningen

    T: +31 50 588 54 40

    E: info@nnt.nl
Realisatie: Stoneart Webdesign